Tym czynnikiem jest cień. Jeśli możesz znaleźć takie miejsce, w którym woda jest zasłonięta od bezpośredniego słońca, to w tym miejscu odbicie będzie bardziej wyraźne. Porównaj efekty ze zdjęcia rozpoczynającego ten wpis i kończącego go. Na pierwszym, miejsce odbicia obiektu w wodzie schowane jest w cieniu, na drugim (poniżej) światło słoneczne oświetla cały obszar wody.

Przykład

Fot. 1. Światło z lampy położonej bokiem i ustawionym na niej zoomem na 105. Tworzą się silne cienie, bliki światła oraz obszary pozbawione światła. Dzięki temu otrzymujemy na płaskim przecież zdjęciu wrażenie głębi

Fot. 2. Światło z lampy zamocowanej na aparacie. Zoom lampy dostosowany do ogniskowej obiektywu. Równomierne oświetlenie całości zmniejsza wrażenie głębi

Poniżej jeszcze kilka zdjęć pokazujących kształt palmy światła uzyskany z lampy błyskowej przy różnych ustawieniach zooma. Lampa w odległości około 0,5m od fotografowanego tła. Pierwsze zdjęcie z dodatkową „klapką” – płytką rozpraszającą, a ostatnie z domowej roboty „plastrem miodu”. Dzięki temu możemy uzyskać jeszcze większe zawężenie kąta świecenia.

Ps. Zdjęcia lampy błyskowej Metz 48 AF-1 digital

Etap 1.
Analiza właściwości refleksyjnych fotografowanego obiektu. To czy jest on matowy, błyszczący, przeświecalny lub nie? Na ile odbija lub pochłania światło? Czy jest gładki, czy posiada nierówności oraz jakiej jest barwy jeśli mówimy o zdjęciach kolorowych?

Etap 2.
Biorąc pod uwagę wynik analizy z pierwszego etapu wybieramy źródło światła pod względem jego mocy świetlnej oraz barwy i wskaźnika jej oddawania. Barwę światła można też modyfikować przez zmianę ustawień temperatury barwowej w aparacie, a moc odległością źródła do obiektu.

Etap 3.
Dobór rozmiaru i kształtu powierzchni świecącej. Czy oświetlamy ze źródła punktowego tworząc ostre cienie, czy zwiększamy powierzchnię świecącą je rozpraszając? Czy będziemy tę powierzchnię świecącą w kolejnym etapie odbijać w oświetlanym obiekcie, czy raczej będziemy unikać tych odbić?

Etap 4.
Dobór lokalizacji źródła światła z uwzględnieniem kątów w układzie: świecący element, obiekt, aparat. Tu decydujemy, co i czy ma się w obiekcie odbijać i/lub przeświecać go.

Ps. Element świecący rozumiem tu jako źródło światła, blenda, dyfuzor, biała kartka bądź dowolny element emitujący światło niezależnie, czy jest jego źródłem, czy tylko je odbija lub przepuszcza.

Jeśli stoisz przed wyborem „flesza” dla siebie to zobacz artykuł Wiem, co kupuję: lampa błyskowa.

Jeśli masz już lampę zewnętrzną, to poniższy film pokaże podstawowe sposoby jej użycia.

Natomiast metody na rozświetlanie sceny opisane są w artykule Użycie lampy błyskowej w praktyce.

Do widzenia potrzebne jest światło. Możemy obserwować je w dwóch sytuacjach. Gdy patrzymy bezpośrednio na jego źródło np. płomień świecy oraz gdy patrzymy na rzeczy, od których to światło się odbiło. Nie jesteśmy natomiast w stanie zobaczyć promieni świetlnych, które wędrując od źródła światła trafiają na obserwowany obiekt. Widzimy dopiero tą niewielką ich część, która się od niego odbija i trafia do naszego oka. Są sytuacje, w których wydaje nam się, że widzimy te promienia, ale tak nie jest. Światła, które nie są wysyłane w naszym kierunku nie możemy zobaczyć. Tak więc widzimy tylko samo źródło światła oraz oświetlany przedmiot. Bardzo mało jest sytuacji, w których światło odbija się w tak znikomym stopniu, że go nie widzimy. Wtedy mówimy, że przedmiot jest czarny. Ciemno jest jak … w kominie.

Ten dzisiejszy wywód, zainspirowany lekturą rozdziału „Widzenie” z książki „Przedmiot rzeczywisty i jego obraz” autorstwa Witolda Dederko, jest po to, aby pokazać, że w procesie widzenia potrzebne są cztery elementy: światło, przedmiot, oko i mózg. Jeśli usuniemy dowolny element, to nie zobaczymy nic. Jeśli np. otoczymy się tylko idealnie czarnymi przedmiotami, to ich nie zobaczymy. Światło musi się od przedmiotu odbić, by cokolwiek można było zobaczyć. W fotografii aparat zastępuje oko i nic więcej. Nad pozostałymi elementami musi zapanować fotograf. Musi dobrać światło, wybrać obiekt, odpowiednią pozycję i przestrzeń fotografowania i przede wszystkim dostrzec co zobaczy inna osoba oglądając to zdjęcie. To jest najtrudniejsze. Fotograf jest w danym miejscu, w określonym czasie, w określonej sytuacji, odbiera całym sobą otoczenie, słyszy dźwięki, czuje temperaturę, podmuch wiatru, ruch, akcję. Obserwator zdjęcia widzi tylko je. I co zobaczy?

O świetle, oku i widzeniu można również poczytać w artykułach Widmo promieniowania elektromagnetycznego, Budowa oka ludzkiego oraz Proces widzenia.

powiększ

Na zdjęciu mamy żarówkę, tylko z trochę innym żarnikiem niż jesteśmy do tego przyzwyczajeni.