Złota godzina nad spowitym lekką mgłą jeziorem Chodzieskim. Symetria między niebem a jego odbiciem w prawie idealnie gładkiej tafli wody daje wrażenie spokoju i przestrzeni. Sceneria trwała dosłownie kilkanaście minut – i już jej nie ma. Ale została w kadrze.

To właśnie dlatego lubię fotografię. Ulotność światła, delikatność mgły, spokój, który można poczuć o świcie. Właśnie wtedy aparat staje się czymś więcej niż narzędziem – staje się łapaczem czasu, pozwalającym zatrzymać to, co przemijające.

W fotografowaniu nie chodzi tylko o technikę, parametry czy sprzęt. Chociaż to też jest ważne. Równie ważna jest umiejętność zatrzymania się, rozejrzenia i dostrzeżenia piękna w tym, co jest wokoło. Świat pędzi, obrazy się zmieniają. Warto jednak czasami się spowolnić.

To zdjęcie powstało w miniony poniedziałek, w jeden z nielicznych ostatnio słonecznych poranków. Złota godzina, lekka mgła, jezioro prawie jak lustro. Symetria, odległy horyzont, niebo na dole i na górze dają poczucie lekkości i unoszenia się w powietrzu.

Dlatego warto uczyć się fotografii, by każdy mógł zatrzymywać swoje ulotne chwile.