Zdjęcia makro można robić na kilka sposobów. Najwięcej opcji do wyboru mają posiadacze lustrzanek. Oni mogą rozdzielić obiektyw od korpusu i w ten sposób uzyskać powiększenie obrazu na filmie, czy matrycy. Pomiędzy obiektyw, a korpus wstawiane są wtedy pierścienie pośrednie lub mieszek. Inną metodą uzyskania zdjęć makro jest dokręcenie z przodu obiektywu dodatkowej soczewki lub wręcz dodatkowego obiektywu (mocowanego odwrotnie za pośrednictwem specjalnego pierścienia z odpowiednimi gwintami z obu stron).

Oczywiście podstawową metodą robienia zdjęć makro jest posiadanie aparatu z obiektywem, który to umożliwia. Skala odwzorowania wielkości obiektu zależy od dwóch parametrów: ogniskowej obiektywu i minimalnej odległości, przy której otrzymujemy ostry obraz. Im bliżej obiektu oraz dłuższa ogniskowa tym większy obraz. Problem jest jednak z pogodzeniem tych dwóch parametrów. Przykładowo w aparacie Panasonic DMC-FZ18 przy krótkiej ogniskowej 28mm (w przeliczeniu na pełną klatkę), w trybie makro możemy złapać ostrość na obiekcie z bardzo bliska. Praktycznie już na powierzchni przedniej soczewki. Natomiast przy najdłuższej ogniskowej 504mm (w przeliczeniu na pełną klatkę) ostrość złapiemy dopiero z odległości około 1 metra od obiektu. Do lustrzanej są specjalne obiektywy z trybami makro, w których przy maksymalnej ogniskowej można zmienić zakres ostrości i robić zdjęcia nawet z kilku centymetrów.